Terapia poznawczo-behawioralna w leczeniu uzależnień

Terapia poznawczo‑behawioralna stała się jednym z najskuteczniejszych sposobów pomocy osobom zmagającym się z uzależnieniami – zarówno od substancji psychoaktywnych, jak i od zachowań. Oparta na konkretnych narzędziach, jasno określonych celach i mierzalnych efektach, pozwala krok po kroku odzyskiwać poczucie wpływu na własne życie. W Ośrodku 7 Uczuć w Zielonej Górze jest ona jednym z kluczowych filarów pracy z osobami szukającymi wyjścia z nałogu – niezależnie od tego, czy jest to alkohol, narkotyki, leki, hazard, zakupy, internet czy inne nałogowe wzorce zachowania.

Na czym polega terapia poznawczo‑behawioralna w leczeniu uzależnień

Terapia poznawczo‑behawioralna (CBT, z ang. Cognitive Behavioral Therapy) opiera się na założeniu, że nasze emocje i zachowania są ściśle powiązane z tym, jak myślimy o sobie, innych ludziach i świecie. Oznacza to, że zmieniając sposób interpretowania różnych sytuacji, możemy realnie zmieniać swoje reakcje, decyzje i nawyki – w tym także te związane z używaniem substancji czy kompulsywnymi zachowaniami.

W praktyce CBT to uporządkowany proces terapeutyczny, w którym pacjent wraz z terapeutą:

• analizuje sytuacje prowadzące do sięgania po substancję lub zachowanie nałogowe,
• rozpoznaje automatyczne, często nieuświadomione myśli (np. „nie dam sobie rady bez alkoholu”, „tylko tak się uspokajam”),
• uczy się rozumieć związek między myślami, emocjami a zachowaniem,
• opracowuje nowe, bardziej wspierające sposoby myślenia,
• wprowadza konkretne strategie zachowania, które pomagają utrzymać abstynencję lub redukcję szkód,
• trenuje umiejętności potrzebne do radzenia sobie z nawrotami oraz z trudnymi emocjami.

CBT jest terapią ukierunkowaną na konkretny cel. Tym celem w pracy z osobą uzależnioną jest nie tylko przerwanie używania substancji, ale też budowanie nowej, bardziej satysfakcjonującej jakości życia – takiej, w której używka przestaje być jedyną znaną formą regulacji emocji, odpoczynku czy nagrody.

Istotnym elementem terapii poznawczo‑behawioralnej jest również uczenie się, że uzależnienie nie jest wyłącznie kwestią „słabej woli”. To złożony wzorzec, w którym współdziałają czynniki biologiczne, psychologiczne i społeczne. Rolą terapeuty jest pomoc w zrozumieniu tego wzorca i użytkowanie tej wiedzy do stopniowej zmiany codziennych decyzji. W Ośrodku 7 Uczuć w Zielonej Górze terapeuci pracują właśnie w tym duchu – z szacunkiem, ale też z jasnym określaniem granic i odpowiedzialności.

Terapia poznawczo‑behawioralna nie wymaga od pacjenta natychmiastowej zmiany całego życia. Skupia się na tzw. małych krokach, które – konsekwentnie podejmowane – prowadzą do realnej, trwałej zmiany. W gabinecie ćwiczy się nowe strategie myślenia i zachowania, a następnie przenosi je w codzienne sytuacje: spotkania towarzyskie, relacje w pracy, życie rodzinne, samotne wieczory. To właśnie ta praktyczność jest jednym z powodów, dla których CBT jest dziś tak często rekomendowana w leczeniu różnego rodzaju uzależnień.

Mechanizmy uzależnienia w ujęciu poznawczo‑behawioralnym

Żeby zrozumieć, dlaczego terapia poznawczo‑behawioralna jest skuteczna, warto najpierw przyjrzeć się, czym jest samo uzależnienie z jej perspektywy. W tym podejściu uzależnienie rozumiane jest jako połączenie:

• nabytych wzorców myślenia,
• utrwalonych reakcji emocjonalnych,
• nawykowych zachowań i reakcji ciała.

Osoba uzależniona niekoniecznie zaczyna od silnej fizjologicznej zależności. Zwykle pierwsze są przekonania i emocje – np. przekonanie, że „alkohol pomaga się rozluźnić”, „bez narkotyków nie potrafię być kreatywny”, „bez hazardu moje życie jest puste”. Te myśli nakładają się na konkretne doświadczenia: człowiek sięga po substancję lub zachowanie, doświadcza krótkotrwałej ulgi, odcięcia od stresu czy przyjemności – i mózg zaczyna ten wzorzec „nagrody” utrwalać.

W ujęciu CBT szczególnie ważne są tzw. myśli automatyczne – szybkie, często nieuświadomione skojarzenia, które poprzedzają sięgnięcie po substancję. Mogą brzmieć np. „należy mi się”, „i tak wszystko stracone”, „co za różnica, już zniszczyłem swoje życie”, „po jednym nic się nie stanie”. Te myśli wywołują określone emocje: złość, bezradność, smutek, poczucie krzywdy, wstyd. Emocje z kolei uruchamiają potrzebę natychmiastowej ulgi – a nawykowo wybieraną formą ulgi staje się nałogowe zachowanie.

Tak powstaje błędne koło:

• pojawia się sytuacja trudna (konflikt, stres, samotność, krytyka),
• uruchamiają się automatyczne myśli (np. „nie poradzę sobie”, „to nie ma sensu”),
• pojawiają się bolesne emocje (lęk, poczucie winy, złość, bezsilność),
• człowiek sięga po substancję lub zachowanie, by od tych emocji uciec,
• po krótkiej uldze wracają konsekwencje: wyrzuty sumienia, problemy zdrowotne, kłopoty finansowe, pogorszenie relacji,
• konsekwencje wywołują kolejne trudne emocje… i cykl się powtarza.

Terapia poznawczo‑behawioralna nie koncentruje się więc wyłącznie na „odstawieniu” substancji. Skupia się na całym mechanizmie: na tym, co pojawia się zanim ręka sięgnie po kieliszek, telefon z aplikacją do zakładów, lub tabletki. Obejmuje pracę nad schematami myślenia, nad przekonaniami na swój temat („jestem beznadziejny”, „nie zasługuję na miłość”), a także nad sposobem przeżywania emocji i radzenia sobie z napięciem. Tak rozumiane uzależnienie staje się czymś, co można krok po kroku rozbrajać, a nie wyłącznie „próbować siłą woli powstrzymać”.

W Ośrodku 7 Uczuć w Zielonej Górze ten sposób myślenia o uzależnieniu jest podstawą budowania indywidualnego planu terapii. Terapeuta nie ocenia moralnie, ale pomaga nazwać, zrozumieć i przeformułować wzorce, które do tej pory podtrzymywały nałóg. Dzięki temu pacjent zaczyna widzieć zależności, które wcześniej wydawały się mu „przypadkiem” lub „złym losem”.

Etapy terapii poznawczo‑behawioralnej w Ośrodku 7 Uczuć

Choć każda historia uzależnienia jest inna, praca w nurcie CBT w Ośrodku 7 Uczuć ma kilka wspólnych, uporządkowanych etapów. Taka struktura daje poczucie bezpieczeństwa i jasności – pacjent wie, nad czym pracuje w danym momencie i do czego zmierza.

Diagnoza i zrozumienie problemu

Pierwszy etap to konsultacje diagnostyczne. Terapeuta zbiera informacje na temat rodzaju używanej substancji lub zachowania nałogowego, jego częstotliwości, historii leczenia, konsekwencji zdrowotnych, zawodowych i rodzinnych. Kluczową częścią tego etapu jest też rozpoznanie współwystępujących trudności: objawów depresyjnych, lękowych, zaburzeń snu, traum z przeszłości. Wiele osób uzależnionych używa substancji jako sposobu łagodzenia cierpienia psychicznego – zrozumienie tego może być ważnym punktem wyjścia.

Już na tym etapie wprowadzane są elementy psychoedukacji. Pacjent dowiaduje się, jak działa uzależnienie na poziomie mózgu, emocji i zachowania, jakie są typowe fazy nałogu, czym jest głód substancji, dlaczego powroty do używania są częścią procesu zdrowienia, a nie „dowodem porażki”. To ważny moment zmiany perspektywy – z samopotępienia na bardziej realistyczne spojrzenie, w którym można dostrzec możliwość zmiany.

Ustalanie celów i planu terapii

Kolejny krok to określenie celów. Dla niektórych osób będzie to całkowita abstynencja, dla innych – w pierwszej fazie – praca nad ograniczeniem szkód (np. zmniejszenie ilości przyjmowanej substancji, zapobieganie sytuacjom zagrażającym życiu, praca nad bezpieczeństwem). Terapeuta wspólnie z pacjentem ustala też obszary priorytetowe: poprawę relacji rodzinnych, powrót do pracy, regulację emocji, odbudowę zdrowia fizycznego.

Plan terapii zawiera konkretne kroki: częstotliwość spotkań, ewentualną pracę grupową, sugestie dotyczące konsultacji lekarskich, a także zadania domowe – ważny element CBT. Dzięki nim terapia nie ogranicza się do czasu spędzonego w gabinecie, ale realnie przenosi się na codzienne życie.

Praca nad myślami automatycznymi i przekonaniami

To centralna część terapii poznawczo‑behawioralnej. Pacjent uczy się zatrzymywać w momentach, które do tej pory prowadziły automatycznie do nałogowego zachowania. Zamiast od razu sięgać po substancję, zaczyna zauważać, jakie myśli pojawiają się w jego głowie: „muszę się uspokoić”, „nie zniosę tego”, „bez tego się rozpadnę”.

W terapii analizuje się te myśli, szuka dowodów za i przeciw, uczy się rozpoznawać zniekształcenia poznawcze (np. katastrofizowanie, myślenie czarno‑białe, nadmierne uogólnianie). Pacjent ćwiczy tworzenie bardziej realistycznych, wspierających myśli: „to trudne, ale jestem w stanie to przetrwać”, „mam inne sposoby radzenia sobie”, „mogę zadzwonić po pomoc”, „to uczucie minie”. Nie chodzi o „pozytywne myślenie”, ale o bardziej zrównoważony, mniej samoniszczący sposób interpretowania sytuacji.

Trening umiejętności radzenia sobie z emocjami i głodem

W CBT nad uzależnieniami ogromne znaczenie ma nauka regulowania emocji i radzenia sobie z głodem substancji czy zachowania. W Ośrodku 7 Uczuć wykorzystuje się m.in. techniki:

• identyfikacji i nazywania emocji (wiele osób uzależnionych ma trudność z rozpoznawaniem, co właściwie czuje),
• oddychania i prostych ćwiczeń relaksacyjnych,
• planowania aktywności, które pomagają rozładować napięcie w zdrowy sposób,
• przerywania impulsu (np. tworzenie krótkiej przerwy między pojawieniem się chęci a działaniem),
• radzenia sobie z myślami natrętnymi i uporczywym pragnieniem powrotu do nałogu.

Stopniowo pacjent zaczyna doświadczać, że intensywne emocje i głód mijają, jeśli ich nie „nakręcać” kolejnymi myślami i nie sięgać od razu po substancję. Zaczyna też odkrywać inne sposoby kojenia się – kontakt z bliskimi, ruch, świadomy odpoczynek, rozwijanie swoich zainteresowań.

Praca nad relacjami i codziennym funkcjonowaniem

Uzależnienie niemal zawsze wpływa na relacje. Kłamstwa, niedotrzymane obietnice, konflikty, przemoc słowna lub fizyczna, zaniedbania – to wszystko zostawia ślad w rodzinie, w związkach, w przyjaźniach. Terapia poznawczo‑behawioralna obejmuje także pracę nad odbudową zaufania, stawianiem granic, uczeniem się proszenia o pomoc i przyjmowania wsparcia.

W Ośrodku 7 Uczuć, jeśli jest taka możliwość i zgoda pacjenta, do procesu terapeutycznego może być włączona rodzina lub partner. Wspólne spotkania sprzyjają lepszemu zrozumieniu, czym jest uzależnienie, jak wspierać osobę w terapii bez wchodzenia w rolę kontrolera czy „ratownika”, a także jak dbać o własne granice i bezpieczeństwo.

Zapobieganie nawrotom i utrwalanie zmian

Ostatni etap, który w praktyce trwa przez cały proces, to przygotowywanie się na możliwe nawroty i utrwalanie zmian w życiu. W CBT nie traktuje się nawrotu jako dramatycznego końca, ale jako sygnał, że w pewnym momencie zabrakło jakiegoś ogniwa: wsparcia, odpoczynku, realistycznej oceny sytuacji, odpowiedniego zadbania o emocje. Pacjent uczy się analizować takie momenty, wyciągać wnioski i wracać na ścieżkę zdrowienia.

W Ośrodku 7 Uczuć plan zapobiegania nawrotom jest konkretny: zawiera listę sygnałów ostrzegawczych (np. narastająca izolacja, rosnący poziom napięcia, idealizowanie używki), listę osób i miejsc, do których można się zgłosić po pomoc, zestaw sprawdzonych strategii radzenia sobie z trudnymi sytuacjami. Dzięki temu osoba po terapii nie zostaje sama z lękiem przed potknięciem, ale ma w ręku praktyczną mapę, do której może wracać.

Rola relacji terapeutycznej w procesie zdrowienia

Choć CBT kojarzy się z technikami i narzędziami, jej fundamentem nadal pozostaje relacja między pacjentem a terapeutą. Dla wielu osób uzależnionych jest to pierwsza przestrzeń, w której mogą mówić o sobie bez obawy przed potępieniem, wyśmianiem czy moralizowaniem. To ważne, bo wstyd i poczucie winy są jednymi z głównych paliw podtrzymujących uzależnienie.

W Ośrodku 7 Uczuć relacja terapeutyczna budowana jest na trzech filarach:

• akceptacja – osoba zmagająca się z uzależnieniem nie jest sprowadzana do roli „alkoholika”, „narkomana”, „hazardzisty”, lecz traktowana całościowo, z historią, talentami, potrzebami i marzeniami,
• szacunek – terapeuta nie narzuca rozwiązań, ale wspólnie z pacjentem szuka dróg wyjścia, uwzględniając jego wartości, tempo i możliwości,
• odpowiedzialność – pomoc nie oznacza wyręczania. Terapia w CBT polega na aktywnej współpracy, w której pacjent sam uczy się brać odpowiedzialność za swoje wybory i działania.

Z punktu widzenia terapii poznawczo‑behawioralnej relacja ta pełni też funkcję „bezpiecznego laboratorium”. W gabinecie można eksperymentować z nowymi sposobami mówienia o sobie, wyrażania potrzeb i emocji, stawiania granic. Z czasem te umiejętności przenoszą się na życie poza ośrodkiem: do domu, pracy, środowisk społecznych.

Ważnym aspektem jest też przełamywanie stereotypów związanych z terapią. Wiele osób zwleka z sięgnięciem po pomoc, bo uważa, że „powinny poradzić sobie same”, „to wstyd iść do psychologa” albo „dopóki pracuję, to nie mam problemu”. W Ośrodku 7 Uczuć te przekonania są z szacunkiem, ale stanowczo podważane. Szukanie pomocy jest przejawem odpowiedzialności i odwagi, a nie słabości. Im wcześniej osoba zgłosi się do specjalisty, tym większa szansa na zapobieżenie poważnym konsekwencjom nałogu.

Zastosowanie CBT w różnych typach uzależnień

Terapia poznawczo‑behawioralna ma szerokie zastosowanie i może być adaptowana do pracy z różnymi rodzajami uzależnień. W Ośrodku 7 Uczuć w Zielonej Górze z powodzeniem wykorzystuje się ją między innymi w pracy z osobami:

• uzależnionymi od alkoholu,
• przyjmującymi narkotyki (stymulanty, opioidy, kannabinoidy, dopalacze),
• nadużywającymi leków (np. uspokajających, nasennych, przeciwbólowych),
• zmagającymi się z hazardem,
• doświadczającymi kompulsywnych zachowań seksualnych,
• uzależnionymi od internetu, gier, mediów społecznościowych,
• przejawiającymi problemowe wzorce zakupowe lub inne formy uzależnień behawioralnych.

Choć specyfika każdej z tych form uzależnienia jest nieco inna (np. inne są konsekwencje zdrowotne, inna dynamika głodu, inne konteksty społeczne), rdzeń pracy w nurcie CBT pozostaje wspólny. Zawsze chodzi o identyfikację mechanizmu: co poprzedza zachowanie nałogowe, co je podtrzymuje, jakie przynosi ono krótkoterminowe „korzyści” i jakie długoterminowe koszty.

Na przykład w pracy z uzależnieniem od alkoholu duży nacisk kładzie się na analizę sytuacji „wysokiego ryzyka”: imprezy towarzyskie, spotkania firmowe, konflikty rodzinne, samotne weekendy. Uczy się, jak przygotować się do nich z wyprzedzeniem, jak odmawiać, jak organizować sobie czas w sposób sprzyjający trzeźwieniu.

W hazardzie centralne stają się przekonania dotyczące pieniędzy, szczęścia, kontroli („odbiję się”, „tym razem na pewno się uda”, „mam system, który musi zadziałać”), a także praca nad impulsywnością i tolerancją frustracji. CBT pomaga obalać mity hazardowe i tworzyć realistyczny obraz konsekwencji grania.

W przypadku uzależnień behawioralnych, takich jak kompulsywne korzystanie z internetu czy gier, terapia koncentruje się z kolei na odbudowie równowagi między światem online a offline, trenowaniu uważnego korzystania z technologii, pracy nad samotnością, lękiem społecznym, niskim poczuciem własnej wartości. Często okazuje się, że zachowania te są próbą ucieczki od trudnych relacji lub niezaspokojonych potrzeb emocjonalnych.

We wszystkich tych przypadkach kluczowe jest indywidualne dopasowanie programu terapii. W Ośrodku 7 Uczuć każdy pacjent otrzymuje plan dostosowany do swojej sytuacji życiowej, rodzaju nałogu, stanu zdrowia i celów, jakie chce osiągnąć. CBT stanowi tu „szkielet”, na który nakładane są inne formy wsparcia, w tym elementy terapii schematów, pracy z motywacją, terapii skoncentrowanej na emocjach oraz psychoedukacji rodzinnej.

Dlaczego warto skorzystać z pomocy Ośrodka 7 Uczuć w Zielonej Górze

Decyzja o rozpoczęciu terapii bywa trudna. Często towarzyszą jej lęk, wstyd, poczucie porażki, a czasem złość („nic mi nie jest”, „poradzę sobie sam”). Mimo to właśnie moment, w którym osoba zaczyna rozważać kontakt ze specjalistą, jest jednym z najważniejszych kroków w kierunku zmiany. Ośrodek 7 Uczuć w Zielonej Górze został stworzony po to, by w takim momencie móc zaoferować rzetelne, profesjonalne wsparcie.

Dlaczego warto skorzystać z pomocy właśnie tutaj?

• Pracujący w ośrodku terapeuci mają doświadczenie w leczeniu różnych form uzależnień i stosują sprawdzone, oparte na badaniach metody, w tym terapię poznawczo‑behawioralną.
• Oferowana pomoc obejmuje zarówno terapię indywidualną, jak i – w razie potrzeby – wsparcie rodziny i bliskich osób uzależnionego.
• Proces terapii jest dopasowany do możliwości i tempa pacjenta; nie ma jednego „sztywnego” modelu, który trzeba bezwzględnie wypełnić.
• Kładzie się nacisk na budowanie poczucia sprawstwa i wpływu na własne życie, zamiast utrwalania roli ofiary czy osoby „chorej na całe życie”.
• Równolegle do pracy nad nałogiem rozwijane są inne obszary: relacje, praca, odpoczynek, zainteresowania, troska o zdrowie fizyczne.

Jeśli czujesz, że uzależnienie zaczyna przejmować kontrolę nad Twoim życiem – albo życie kogoś bliskiego – nie musisz czekać, aż sytuacja stanie się dramatyczna. Im wcześniej zgłosisz się po pomoc, tym większa szansa na uniknięcie najpoważniejszych konsekwencji. Możesz skontaktować się z Ośrodkiem 7 Uczuć w Zielonej Górze, aby umówić się na konsultację, zadać pytania, rozwiać wątpliwości.

Podczas pierwszej rozmowy terapeuta pomoże Ci uporządkować sytuację: wspólnie ocenicie skalę problemu, możliwe formy wsparcia oraz to, czy terapia poznawczo‑behawioralna będzie dla Ciebie odpowiednia w tym momencie. Nawet jeśli nie jesteś jeszcze gotowy na trwałą abstynencję, możesz zacząć od kroków pośrednich – pracy nad motywacją, ograniczaniem szkód, lepszym rozumieniem własnych emocji i reakcji.

Ważne jest jedno: nie musisz zmagać się z uzależnieniem w samotności. Rzetelna, profesjonalna pomoc jest dostępna, a terapia poznawczo‑behawioralna zapewnia konkretne narzędzia, dzięki którym zmiana staje się nie tylko możliwa, ale też bardziej przewidywalna i uporządkowana. Właśnie taką pomoc możesz uzyskać w Ośrodku 7 Uczuć w Zielonej Górze – miejscu, gdzie łączy się wiedzę naukową z empatycznym podejściem do człowieka i jego historii.

Najczęściej zadawane pytania (FAQ)

Czy terapia poznawczo‑behawioralna jest skuteczna w leczeniu uzależnień?

Badania naukowe i doświadczenie kliniczne pokazują, że CBT jest jedną z najskuteczniejszych form terapii uzależnień. Pomaga nie tylko przerwać używanie substancji lub zachowanie nałogowe, ale też zrozumieć mechanizmy, które do niego prowadzą, i wypracować inne sposoby radzenia sobie z trudnościami.

Ile trwa terapia CBT w uzależnieniach?

Czas trwania terapii jest indywidualny i zależy od wielu czynników: rodzaju uzależnienia, stopnia zaawansowania, współwystępowania innych problemów (np. depresji, zaburzeń lękowych), wsparcia ze strony otoczenia. Zwykle pierwsze znaczące zmiany pojawiają się po kilku miesiącach regularnej pracy, natomiast proces utrwalania nowych nawyków może trwać dłużej.

Czy muszę być całkowicie trzeźwy, żeby rozpocząć terapię?

Nie zawsze jest to możliwe od pierwszego dnia. Na początku ważne jest przede wszystkim bezpieczeństwo – czasem konieczna może być konsultacja lekarska lub detoksykacja. W Ośrodku 7 Uczuć terapeuta pomaga zaplanować kolejne kroki. W wielu przypadkach możliwe jest rozpoczęcie pracy nad motywacją i zrozumieniem problemu jeszcze wtedy, gdy osoba nie utrzymuje pełnej abstynencji.

Czy terapia w Ośrodku 7 Uczuć jest poufna?

Tak. Terapeuci są zobowiązani do zachowania tajemnicy zawodowej. Wyjątkiem są sytuacje zagrożenia życia lub zdrowia pacjenta lub innych osób – wówczas konieczne może być podjęcie dodatkowych kroków, o czym pacjent jest informowany.

Czy w terapii mogą brać udział bliscy osoby uzależnionej?

Tak, jeśli pacjent wyraża na to zgodę. Włączenie rodziny lub partnera często pomaga szybciej zrozumieć mechanizmy uzależnienia, poprawić komunikację i ustalić zasady wspólnego funkcjonowania. W Ośrodku 7 Uczuć istnieje możliwość organizowania takich spotkań.

Co jeśli doświadczę nawrotu w trakcie terapii?

Nawroty są niestety częstym elementem procesu zdrowienia i nie oznaczają, że terapia „nie działa”. W nurcie CBT traktuje się je jako materiał do analizy – razem z terapeutą przyglądacie się, co doprowadziło do powrotu do nałogu i jak w przyszłości lepiej się zabezpieczyć. Najważniejsze, by w razie nawrotu nie przerywać terapii, lecz jak najszybciej wrócić na spotkania.

Czym różni się CBT od innych form terapii uzależnień?

CBT jest bardziej ustrukturyzowana, nastawiona na tu i teraz oraz na konkretne cele i umiejętności. Wykorzystuje zadania domowe, monitorowanie myśli, emocji i zachowań. Wiele innych form terapii koncentruje się bardziej na przeszłości, relacjach z rodzicami czy nieświadomych procesach. W Ośrodku 7 Uczuć CBT często łączona jest z innymi podejściami, aby lepiej dostosować pomoc do potrzeb pacjenta.

Jak mogę umówić się na pierwszą wizytę w Ośrodku 7 Uczuć w Zielonej Górze?

Aby skorzystać z pomocy, wystarczy skontaktować się z Ośrodkiem 7 Uczuć – telefonicznie lub drogą elektroniczną – i umówić się na konsultację. Podczas pierwszego spotkania omówisz z terapeutą swoją sytuację, cele oraz możliwe formy wsparcia. Nie musisz mieć „idealnie przygotowanej” historii ani spełniać jakichś specjalnych warunków – wystarczy gotowość, by porozmawiać o problemie.

Czy terapia poznawczo‑behawioralna nadaje się także dla osób współuzależnionych?

Tak. CBT jest z powodzeniem stosowana także w pracy z osobami żyjącymi z partnerem, rodzicem czy dzieckiem uzależnionym. Pomaga im zrozumieć własne wzorce reagowania, nauczyć się stawiać granice, przestać brać na siebie odpowiedzialność za zachowanie osoby uzależnionej i zadbać o własne zdrowie psychiczne.