Uzależnienie behawioralne – czym jest i kogo dotyczy

Uzależnienia behawioralne jeszcze do niedawna pozostawały w cieniu uzależnień od substancji psychoaktywnych. Dziś coraz lepiej rozumiemy, że nałóg może dotyczyć nie tylko alkoholu czy narkotyków, ale również pozornie zwyczajnych czynności: korzystania z telefonu, internetu, zakupów, pracy, jedzenia, seksu czy hazardu. To, co z zewnątrz bywa postrzegane jako „słaba wola” albo „brak dyscypliny”, jest w rzeczywistości złożonym zaburzeniem wymagającym profesjonalnej pomocy psychologicznej. Ośrodek 7 Uczuć w Zielonej Górze specjalizuje się we wsparciu osób, które doświadczają trudności w radzeniu sobie z zachowaniami nałogowymi – zarówno tych, którzy już rozumieją swój problem, jak i tych, którzy dopiero podejrzewają, że ich sposób funkcjonowania wymknął się spod kontroli.

Czym jest uzależnienie behawioralne

Uzależnienie behawioralne (nałogowe zachowanie) to stan, w którym dana osoba traci kontrolę nad określoną czynnością – mimo świadomości negatywnych konsekwencji wciąż ją powtarza, zaniedbując inne obszary życia. W odróżnieniu od uzależnień od substancji w centrum problemu nie stoi środek chemiczny, lecz konkretne zachowanie, które zaczyna pełnić funkcję „leku” na emocje, napięcie i poczucie pustki.

Osoba uzależniona od zachowania nie musi przyjmować żadnej substancji, aby doświadczać silnego przymusu. Sama czynność – np. gra hazardowa, przeglądanie mediów społecznościowych, wielogodzinne granie online, kompulsywne zakupy czy niekontrolowane jedzenie – uruchamia układ nagrody w mózgu i wiąże się z wyrzutem dopaminy, endorfin lub innych neuroprzekaźników odpowiedzialnych za poczucie przyjemności i ulgi. Z czasem mózg „uczy się”, że to właśnie taka aktywność jest najszybszym sposobem ucieczki przed trudnymi emocjami, co utrwala mechanizm nałogowy.

W praktyce oznacza to, że osoba uzależniona:

• coraz częściej myśli o danej czynności i planuje dzień wokół niej,
• potrzebuje jej coraz więcej (rosnąca tolerancja), aby osiągnąć podobny efekt ulgi lub pobudzenia,
• doświadcza silnego napięcia, niepokoju lub rozdrażnienia, gdy nie może jej wykonać,
• powtarza ją mimo strat finansowych, konfliktów w rodzinie, pogorszenia zdrowia czy jakości pracy,
• stopniowo ogranicza inne aktywności, zaniedbując relacje, pasje, odpoczynek.

To, co początkowo było sposobem na relaks, rozrywkę lub chwilowe rozładowanie stresu, zamienia się w dominującą siłę kierującą codziennością. W Ośrodku 7 Uczuć w Zielonej Górze psychologowie i psychoterapeuci pomagają nazwać ten proces, zrozumieć, kiedy zachowanie przestaje być wyborem, a staje się przymusem, oraz odzyskać sprawczość nad własnym życiem.

Rodzaje uzależnień behawioralnych – kiedy zachowanie staje się problemem

Uzależnienie behawioralne może przybierać bardzo różne formy. Część z nich jest już dobrze opisana w literaturze psychologicznej i psychiatrycznej, inne pozostają w strefie rozpoznania klinicznego, ale ich mechanizmy są podobne – chodzi o utratę kontroli nad określoną czynnością. Poniżej opisano najczęściej spotykane obszary, z jakimi zgłaszają się osoby szukające pomocy psychologicznej w Ośrodku 7 Uczuć.

Hazard – gry losowe, kasyna, automaty, zakłady sportowe online i stacjonarne potrafią bardzo szybko wciągnąć. Osoba uzależniona od hazardu stopniowo zwiększa stawki, goni przegrane, pożycza pieniądze, ukrywa długi, kłamie bliskim. Przyjemność z wygranej czy „dreszcz emocji” zamieniają się w desperacką próbę odzyskania kontroli nad finansami i poczuciem własnej wartości. W Zielonej Górze wsparcie w tym obszarze obejmuje zarówno pracę indywidualną, jak i psychoedukację rodziny, która często cierpi równie mocno jak sam hazardzista.

Uzależnienie od internetu i smartfona – długie godziny spędzane online nie zawsze oznaczają problem, jednak gdy korzystanie z telefonu czy komputera staje się głównym sposobem radzenia sobie z emocjami, a próby ograniczenia czasu kończą się frustracją lub agresją, można mówić o zagrożeniu. Dotyczy to m.in. kompulsywnego przeglądania mediów społecznościowych, wpatrywania się w ekran przed snem, ciągłego sprawdzania powiadomień, uciekania w seriale lub filmy. Uzależnienie od internetu szczególnie często dotyka młodzież, ale coraz częściej również dorosłych, którzy w pracy zawodowej są stale online, a po godzinach nie potrafią się odłączyć.

Gry komputerowe – granie może być pasją i formą kontaktu z innymi, ale w wersji problemowej zaczyna pochłaniać większość wolnego czasu, zaburza rytm dnia, prowadzi do zaniedbywania szkoły, pracy, relacji czy zdrowia fizycznego. Osoba uzależniona od gier często przestaje angażować się w realne życie społeczne, nie potrafi odpoczywać w inny sposób, a próba odstawienia gier wywołuje irytację, lęk i poczucie pustki. W gabinecie psychologicznym w Ośrodku 7 Uczuć pracuje się nie tylko nad samym ograniczeniem grania, ale przede wszystkim nad przyczynami, dla których świat wirtualny stał się bardziej znośny niż rzeczywisty.

Zakupoholizm – kompulsywne kupowanie nie dotyczy wyłącznie osób dysponujących dużymi środkami finansowymi. Często wiąże się z drobnymi, pozornie nieistotnymi zakupami online, rozdętymi promocjami, zbieraniem rzeczy „na wszelki wypadek”. Sam akt kupowania daje chwilową ulgę, wrażenie kontroli lub znaczenia, po którym pojawia się wstyd, poczucie winy, lęk o finanse. Bywa, że osoba uzależniona ukrywa zakupy, niszczy opakowania, chowa paragony. Praca terapeutyczna pozwala zobaczyć, jakie głębsze potrzeby są „zaspokajane” przez rzeczy i nauczyć się innych sposobów radzenia sobie z emocjami.

Pracoholizm – uzależnienie od pracy jest społecznie nagradzane, dlatego trudno je rozpoznać i jeszcze trudniej przyznać się do problemu. Nadgodziny, permanentne myślenie o obowiązkach, sprawdzanie maili w nocy, lęk przed przerwą i poczucie winy podczas odpoczynku – to typowe sygnały ostrzegawcze. W dłuższej perspektywie pracoholizm prowadzi do wypalenia, zaburzeń lękowych, depresji, kryzysów małżeńskich i rodzinnych. Psychologowie w Zielonej Górze pomagają przyjrzeć się przekonaniom stojącym za pracoholizmem (np. „jestem tyle wart, ile osiągam”) i odzyskać równowagę między życiem zawodowym a osobistym.

Uzależnienie od jedzenia – kompulsywne objadanie się, napady jedzenia, podjadanie w stresie, jedzenie w ukryciu lub jedzenie jako jedyna forma nagradzania siebie mogą wskazywać na zachowania nałogowe. Często współwystępują one z zaburzeniami odżywiania, wahaniami nastroju, niską samooceną. W terapii kluczowe jest odróżnienie fizjologicznego głodu od głodu emocjonalnego oraz nauka regulowania uczuć inaczej niż przez sięganie po jedzenie.

Do grupy uzależnień behawioralnych zalicza się także m.in. uzależnienie od seksu czy pornografii, od ćwiczeń fizycznych, od mediów społecznościowych, a nawet od adrenaliny (np. skrajne ryzyko w sporcie czy życiu codziennym). Niezależnie od formy, rdzeniem problemu jest zawsze utrata kontroli, narastające cierpienie oraz poczucie, że bez danego zachowania trudno w ogóle funkcjonować.

Kogo dotyczy uzależnienie behawioralne

Nałogowe zachowania nie wybierają wieku, płci ani statusu społecznego. Powszechne przekonanie, że uzależnienia behawioralne „dotyczą tylko młodych” lub „ludzi słabych psychicznie”, jest krzywdzącym mitem. W gabinetach Ośrodka 7 Uczuć w Zielonej Górze pojawiają się zarówno nastolatkowie, jak i osoby w średnim wieku czy seniorzy.

U młodzieży szczególnie często obserwuje się trudności związane z nadmiernym korzystaniem z internetu, gier, mediów społecznościowych czy telefonu. Okres dorastania to czas intensywnego poszukiwania tożsamości, przynależności i uznania. Świat online bardzo łatwo staje się miejscem, w którym nastolatek czuje się kompetentny, ważny, zauważony. Jeśli w realnym życiu doświadcza odrzucenia, presji, krytyki lub niezrozumienia, wirtualna przestrzeń bywa jedyną, w której może poczuć się bezpiecznie. Z czasem przywiązanie do niej rośnie, a próba ograniczenia wywołuje silny sprzeciw i poczucie zagrożenia.

Dorośli często zgłaszają się po pomoc dopiero wtedy, gdy skutki ich zachowań stają się trudne do ukrycia: rosną długi, pojawiają się problemy prawne, kryzysy małżeńskie, zaburzenia snu, objawy somatyczne (bóle głowy, napięcia mięśni, problemy żołądkowe). Wcześniej zwykle długo bagatelizują pierwsze sygnały, tłumacząc je „gorszym okresem”, stresem w pracy czy koniecznością „zaciskania zębów”. Tymczasem im wcześniej zgłosimy się po wsparcie, tym większa szansa na szybsze wyjście z błędnego koła.

Uzależnienia behawioralne często współwystępują z innymi trudnościami psychicznymi: zaburzeniami lękowymi, depresją, zaburzeniami osobowości, traumami z dzieciństwa, niskim poczuciem własnej wartości. Dlatego tak istotne jest, aby diagnostyką i terapią zajmowali się doświadczeni specjaliści, którzy potrafią spojrzeć na osobę całościowo, a nie tylko przez pryzmat pojedynczego zachowania.

Warto podkreślić, że nałóg jednej osoby oddziałuje na całe otoczenie. Cierpią partnerzy, dzieci, rodzice, przyjaciele. Do Ośrodka 7 Uczuć w Zielonej Górze zgłaszają się nie tylko sami uzależnieni, ale również ich bliscy – z poczuciem bezradności, złości, lęku o przyszłość. Dla nich także przewidziane są formy wsparcia, psychoedukacja i konsultacje, które pomagają lepiej zrozumieć mechanizmy uzależnienia, stawiać granice i zadbać o siebie.

Jak rozpoznać, że to już uzależnienie

Rozróżnienie między „silnym przyzwyczajeniem” a uzależnieniem bywa trudne, zwłaszcza gdy chodzi o czynności społecznie akceptowane lub wręcz nagradzane – jak praca, aktywność fizyczna czy korzystanie z technologii. Dlatego psychologowie w Ośrodku 7 Uczuć podczas pierwszych konsultacji koncentrują się na eksplorowaniu kilku kluczowych obszarów funkcjonowania.

Można zadać sobie (lub bliskiej osobie) następujące pytania:

• Czy ta czynność zajmuje dużo więcej czasu i myśli niż kiedyś?
• Czy próby ograniczenia lub przerwania kończą się niepowodzeniem, irytacją, napięciem?
• Czy z powodu tego zachowania zaniedbuję relacje, obowiązki, zdrowie, zainteresowania?
• Czy pojawiły się straty finansowe, zawodowe, zdrowotne, a mimo to nadal kontynuuję dane zachowanie?
• Czy odczuwam lęk, pustkę, smutek lub agresję, kiedy nie mogę go wykonać?
• Czy zaczynam kłamać, ukrywać, minimalizować skalę problemu przed innymi?
• Czy ta aktywność służy mi głównie do regulowania emocji (ucieczka od stresu, samotności, wstydu, złości)?

Im więcej odpowiedzi twierdzących, tym większe prawdopodobieństwo, że mamy do czynienia z uzależnieniem behawioralnym lub stanem granicznym, wymagającym profesjonalnej diagnozy. Warto pamiętać, że osoba znajdująca się w samym środku mechanizmu nałogowego często ma trudność z obiektywną oceną swojej sytuacji. Dlatego sygnałem ostrzegawczym są także powtarzające się uwagi ze strony bliskich, współpracowników czy lekarza.

W Ośrodku 7 Uczuć specjalista podczas pierwszej wizyty nie wydaje pochopnych ocen. Zamiast tego zbiera wywiad, omawia konkretne sytuacje z życia codziennego, analizuje myśli, emocje i konsekwencje związane z danym zachowaniem. Taka wstępna konsultacja sama w sobie bywa dla wielu osób ważnym momentem zatrzymania – po raz pierwszy nazywają głośno coś, co dotąd pozostawało w sferze wstydliwego sekretu.

Mechanizmy psychologiczne stojące za nałogowymi zachowaniami

Zrozumienie, „dlaczego to się dzieje”, dla wielu pacjentów jest kluczowe, by odważyć się na zmianę. Uzależnienie behawioralne nie jest kaprysem ani dowodem złego charakteru. W dużej mierze opiera się na określonych mechanizmach psychologicznych, które z czasem utrwalają się i działają automatycznie.

Jednym z nich jest regulacja emocji. Wiele osób nigdy nie nauczyło się bezpiecznie przeżywać i wyrażać uczuć. W domu rodzinnym złość bywała karana, smutek ignorowany, lęk wyśmiewany. W dorosłości trudno zatem świadomie doświadczać całej palety emocji. Zachowanie nałogowe staje się wtedy „protezą” – szybkim sposobem na odcięcie się od dyskomfortu. Zakupy na chwilę zagłuszają pustkę, hazard wywołuje ekscytację zamiast nudy, gry komputerowe pozwalają zapomnieć o poczuciu porażki, a praca odsuwa od konfrontacji z trudnymi relacjami domowymi.

Drugim ważnym mechanizmem jest napięcie i ulga. Każdy nałóg opiera się na cyklu: narastające napięcie – czynność nałogowa – chwilowa ulga – konsekwencje – wstyd, poczucie winy – ponowne napięcie. Im częściej powtarza się ten cykl, tym głębsza staje się koleina reagowania. W terapii w Ośrodku 7 Uczuć pacjenci uczą się krok po kroku rozpoznawać wczesne sygnały napięcia i reagować inaczej, zanim uruchomi się automatyczne zachowanie.

Kolejny element to przekonania na własny temat: „nie dam rady”, „muszę sam sobie poradzić”, „nikt mnie nie zrozumie”, „jestem do niczego”. Te głębokie, często nieuświadomione schematy sprzyjają sięganiu po zachowania, które na chwilę poprawiają samopoczucie. W pracy terapeutycznej niezwykle ważna jest więc odbudowa poczucia wartości i sprawczości – tak, aby to osoba, a nie nałóg, decydowała o swoim życiu.

Nie można też pominąć czynników biologicznych i środowiskowych. Predyspozycje genetyczne, historia traum, przemoc w dzieciństwie, długotrwały stres, brak wsparcia społecznego – wszystko to zwiększa podatność na uzależnienia. Jednak niezależnie od przyczyn, kluczowe pozostaje pytanie: co mogę zrobić dziś, aby przerwać destrukcyjny schemat? Na to pytanie pomaga odpowiadać indywidualna terapia w Zielonej Górze, dostosowana do konkretnej osoby, jej historii i aktualnych możliwości.

Pomoc psychologiczna w Ośrodku 7 Uczuć w Zielonej Górze

Ośrodek 7 Uczuć w Zielonej Górze powstał z myślą o osobach, które doświadczają różnego rodzaju trudności emocjonalnych i relacyjnych, w tym uzależnień behawioralnych. Zespół tworzą psychologowie i psychoterapeuci pracujący w oparciu o sprawdzone podejścia terapeutyczne, z szacunkiem dla indywidualnej historii każdego człowieka.

W przypadku nałogowych zachowań kluczowy jest dobór formy pomocy do potrzeb i możliwości pacjenta. Najczęściej proponowane są:

• konsultacje psychologiczne – kilka pierwszych spotkań, podczas których omawiane są objawy, sytuacja życiowa, motywacja do zmiany oraz oczekiwania wobec terapii,
• psychoterapia indywidualna – regularne, pogłębione spotkania, koncentrujące się zarówno na ograniczaniu zachowań nałogowych, jak i na pracy nad emocjami, relacjami i poczuciem tożsamości,
• wsparcie dla rodzin i bliskich – konsultacje, na których omawia się sposoby reagowania, stawiania granic oraz zadbania o siebie w relacji z osobą uzależnioną,
• psychoedukacja – poszerzanie wiedzy o mechanizmach uzależnienia, co pomaga lepiej rozumieć własne reakcje i wybory.

Istnieje możliwość łączenia różnych form pomocy, co zwiększa skuteczność procesu zdrowienia. Specjaliści Ośrodka 7 Uczuć kładą duży nacisk na bezpieczeństwo emocjonalne pacjentów – tempo pracy, dobór tematów i intensywność terapii są zawsze dostosowywane do indywidualnej wrażliwości i aktualnej sytuacji życiowej.

Już sam kontakt z psychologiem bywa przełomowy. Osoba, która dotychczas zmagała się w samotności, po raz pierwszy doświadcza, że jej historia może zostać wysłuchana bez oceny i krytyki. To otwiera drogę do stopniowego budowania zaufania – zarówno do terapeuty, jak i do siebie samego. Wiele osób po pierwszych spotkaniach mówi, że największym odkryciem było dla nich zrozumienie, iż nałóg to nie „wstydliwa słabość”, ale powtarzalny schemat, który można krok po kroku zmieniać.

Aby umówić się na konsultację, wystarczy skontaktować się z Ośrodkiem 7 Uczuć w Zielonej Górze: telefonicznie lub poprzez formularz kontaktowy. Podczas pierwszego kontaktu można wstępnie opisać swoje trudności, zadać pytania dotyczące formy pomocy i umówić dogodny termin. Nie trzeba mieć „pewności”, że to już uzależnienie – wystarczy niepokój, że coś w sposobie funkcjonowania zaczyna wymykać się spod kontroli.

Jak wygląda proces terapii uzależnień behawioralnych

Przebieg terapii jest zawsze indywidualny, jednak można wyróżnić kilka wspólnych etapów, przez które przechodzi większość osób korzystających z pomocy w Ośrodku 7 Uczuć.

Pierwszym z nich jest diagnoza i określenie celu. Terapeuta wraz z pacjentem omawia obecną sytuację, historię problemu, dotychczasowe próby radzenia sobie, a także oczekiwania wobec zmiany. Czasem celem na początku nie jest całkowita abstynencja od danego zachowania, lecz jego ograniczenie i lepsze zrozumienie, co je wyzwala. W miarę postępów cele mogą ewoluować.

Kolejny etap to praca nad świadomością – rozpoznawanie myśli, emocji i bodźców, które poprzedzają nałogowe działanie. Pacjenci uczą się zatrzymywać w kluczowych momentach: zauważać rosnące napięcie, identyfikować sytuacje wysokiego ryzyka (samotność, konflikt, stres po pracy, nuda) oraz poszukiwać alternatywnych sposobów reagowania. To wymaga cierpliwości, ale każdy mały krok – np. skrócenie czasu spędzanego w sieci, odłożenie telefonu wieczorem, rezygnacja z kolejnej „ostatniej” gry – staje się realnym doświadczeniem sprawczości.

Następnie przychodzi czas na głębszą pracę nad emocjami i relacjami. Często dopiero po częściowym opanowaniu zachowań nałogowych wyłaniają się uśpione dotąd uczucia: żal, złość, poczucie krzywdy, wstyd, smutek. Terapeuta towarzyszy w ich przeżywaniu, pomagając zrozumieć, skąd się biorą i jak można o nie zadbać bez sięgania po destrukcyjne sposoby regulacji. W wielu przypadkach ważna jest także praca nad historią życia – dzieciństwem, ważnymi związkami, doświadczeniami straty czy odrzucenia.

Istotną częścią terapii jest budowanie nowych nawyków i źródeł satysfakcji. Jeżeli nałóg przez długi czas był główną drogą do odczuwania przyjemności lub ulgi, początek zmiany bywa trudny – świat może wydawać się „szary” i pozbawiony smaku. Wspólnie z terapeutą pacjent poszukuje aktywności, relacji i form odpoczynku, które stopniowo wypełnią przestrzeń odzyskaną po nałogowym zachowaniu. To wymagający, ale zarazem niezwykle twórczy etap, w którym na nowo układa się styl życia i system wartości.

Ostatni ważny element to profilaktyka nawrotów. Nałogi mają tendencję do przypominania o sobie w momentach kryzysu, zmiany, silnego stresu. W Ośrodku 7 Uczuć pacjenci uczą się rozpoznawać wczesne sygnały nawrotu, budować sieć wsparcia, korzystać z wypracowanych strategii radzenia sobie. Nawet jeśli dojdzie do chwilowego potknięcia, nie oznacza to porażki terapii – kluczowe jest to, w jaki sposób osoba poradzi sobie z takim doświadczeniem i jakie wnioski wyciągnie na przyszłość.

Dlaczego warto sięgnąć po pomoc właśnie teraz

Jedną z charakterystycznych cech uzależnień behawioralnych jest odkładanie decyzji o zmianie. Osoby zmagające się z nałogiem często mówią: „poradzę sobie sam”, „potrzebuję tylko trochę silnej woli”, „zacznę od poniedziałku”, „jak minie stresujący okres, wszystko wróci do normy”. Niestety, w większości przypadków czas działa na niekorzyść. Im dłużej utrzymuje się destrukcyjne zachowanie, tym mocniej zakorzenia się w strukturach mózgu i w codziennych nawykach.

Decyzja o kontakcie z psychologiem nie jest przyznaniem się do słabości, ale wyrazem odwagi i troski o siebie. W Ośrodku 7 Uczuć w Zielonej Górze pomoc można uzyskać niezależnie od etapu problemu – zarówno wtedy, gdy uzależnienie jest już bardzo zaawansowane, jak i wtedy, gdy pojawia się dopiero niepokój, że coś jest nie tak. W obu sytuacjach wsparcie specjalisty ma realną wartość.

Warto też pamiętać, że psychoterapia to inwestycja nie tylko w rozwiązanie bieżącego kryzysu, ale również w długofalową równowagę psychiczną. Praca nad uzależnieniem behawioralnym nierzadko prowadzi do poprawy relacji, lepszego radzenia sobie ze stresem, większej satysfakcji z pracy, głębszego kontaktu z własnymi potrzebami. To zmiany, które procentują przez kolejne lata.

Jeśli czujesz, że jakaś czynność zaczyna przejmować kontrolę nad Twoim życiem, jeśli bliscy zgłaszają niepokój, jeśli sam zaczynasz się wstydzić tego, co robisz po kryjomu – to sygnał, że warto poszukać wsparcia. Możesz skontaktować się z Ośrodkiem 7 Uczuć w Zielonej Górze, by porozmawiać o swojej sytuacji, zadać pytania i sprawdzić, jaka forma pomocy będzie dla Ciebie odpowiednia.

FAQ – najczęściej zadawane pytania o uzależnienia behawioralne i pomoc w Ośrodku 7 Uczuć

Czy uzależnienie behawioralne jest tak samo poważne jak uzależnienie od alkoholu czy narkotyków?
Tak. Choć nie ma tu substancji chemicznej, konsekwencje mogą być równie dotkliwe: utrata pracy, zadłużenie, rozpad relacji, problemy zdrowotne, zaburzenia emocjonalne. Mózg reaguje na zachowanie nałogowe w podobny sposób jak na substancje – tworzy się przymus i utrata kontroli. Dlatego uzależnienia behawioralne wymagają profesjonalnej pomocy psychologicznej.

Skąd mam wiedzieć, czy to już uzależnienie, czy tylko „złe przyzwyczajenie”?
Kluczowe są trzy elementy: utrata kontroli (nie udaje się ograniczyć zachowania mimo prób), negatywne konsekwencje (w relacjach, pracy, finansach, zdrowiu) oraz przymus (silne napięcie, gdy nie można wykonać danej czynności). Jeśli rozpoznajesz u siebie te cechy, warto umówić się na konsultację w Ośrodku 7 Uczuć, aby specjalista pomógł w rzetelnej ocenie sytuacji.

Czy na terapię może zgłosić się ktoś, kto tylko podejrzewa u siebie problem?
Tak. Nie trzeba czekać na „dno”, aby szukać pomocy. Wiele osób zgłasza się w momencie, gdy uzależnienie nie zdążyło jeszcze poważnie zniszczyć życia, ale już budzi niepokój. Im wcześniej rozpocznie się pracę, tym większa szansa na szybsze i łagodniejsze wyjście z nałogu.

Czy w Ośrodku 7 Uczuć pomagacie też bliskim osoby uzależnionej?
Tak. Bliscy często przeżywają silny stres, bezradność, złość i wstyd. W Ośrodku 7 Uczuć można umówić się na konsultację także jako partner, rodzic czy dorosłe dziecko osoby uzależnionej. Terapeuta pomoże zrozumieć mechanizmy nałogu, wyznaczyć zdrowe granice i zadbać o własne potrzeby.

Jak wygląda pierwsza wizyta w Ośrodku 7 Uczuć?
Pierwsze spotkanie ma formę rozmowy konsultacyjnej. Psycholog zapyta o powód zgłoszenia się, obecną sytuację, dotychczasowe próby zmiany oraz oczekiwania. Nie trzeba się specjalnie przygotowywać ani mieć gotowych odpowiedzi – wystarczy otwartość, by opowiedzieć o swoim doświadczeniu. Na koniec specjalista zaproponuje możliwe formy dalszej pomocy.

Czy terapia uzależnień behawioralnych zawsze oznacza całkowitą rezygnację z danej czynności?
To zależy od rodzaju uzależnienia i indywidualnej sytuacji. W przypadku hazardu czy gier losowych zwykle zaleca się pełną abstynencję. W innych obszarach (np. praca, korzystanie z internetu) celem bywa przede wszystkim odzyskanie kontroli i wprowadzenie zdrowych granic. Ostateczne decyzje podejmowane są wspólnie z terapeutą, z uwzględnieniem bezpieczeństwa pacjenta.

Jak długo trwa terapia uzależnienia behawioralnego?
Czas trwania terapii jest indywidualny i zależy od stopnia nasilenia problemu, współistniejących trudności (np. depresji, lęku, traumy) oraz celów pacjenta. U części osób istotną poprawę widać po kilku miesiącach regularnej pracy, inni potrzebują dłuższego procesu. Już na początku można z terapeutą omówić orientacyjny plan i etapy pracy.

Czy kontakt z Ośrodkiem 7 Uczuć w Zielonej Górze jest anonimowy?
Dane pacjentów oraz treść rozmów objęte są tajemnicą zawodową psychologa i psychoterapeuty. Oznacza to, że informacje przekazywane podczas spotkań nie są ujawniane osobom trzecim, z wyjątkami przewidzianymi przez prawo (np. bezpośrednie zagrożenie życia). Możesz bezpiecznie mówić o swoich doświadczeniach, mając pewność dyskrecji.

Co zrobić, jeśli boję się pierwszego kontaktu?
Lęk przed pierwszą wizytą jest naturalny – wiele osób obawia się oceny, wstydu czy trudnych pytań. W Ośrodku 7 Uczuć możesz podczas pierwszego kontaktu telefonicznego lub mailowego napisać, że jest to dla Ciebie stresujące; specjalista weźmie to pod uwagę. Pamiętaj, że celem spotkania nie jest osąd, lecz pomoc – a pierwszy krok, choć bywa najtrudniejszy, otwiera możliwość realnej zmiany.